ไต้ฝุ่นลูกที่ 15

เอิ่ม.. ถ้าไม่มีเรื่องก็คงไม่มาเขียนเนอะ 55

อยากเก็บไว้อ่านง่ะ

นี่เป็นการผจญภัยให้เลเวลระดับสองรองจาก 9 ริคเตอร์เลยทีเดียว




ตะหงิดๆตั้งแต่เห็นพี่ๆที่อยู่ทางนาโกย่าโอซาก้าพูดกันแล้วอ่ะคับ

ว่ามีการสั่งอพยพ แล้วก็สั่งให้หยุดเรียน

ก็งงๆ ดูในพยากรพายุ โตเกียวก็อยู่ใยรัสมีเดียวกันเลย

แต่ทำไมทางนี้เหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น

รร ก็ไม่ได้บอกให้หยุดอะไร




ทีแรกจะไม่ไปเรียนแล้วด้วยเพราะฝนตกหนักมากๆ

แต่เมลล์ไปบอกเพื่อน บอกแยม

แต่ละคนก็เมลล์กลับมาแบบว่า

"แต่เราไปนะ เพราะพรุ่งนี้เราจะหยุด"

"แกจะหยุดก็หยุดไป แต่พรุ่งนี้แกมาเรียนคนเดียวนะ"

ประมาณนี้ (￣‥￣；)




แล้วฝนมันก็เบาลง

ทางนี้ก็เกิดความรู้สึกผิด

ก็เลยไปก็ได้(ฟระ)




ออกจากบ้านไปเห็นฝนปรอยๆ

ก็เลยใส่มุต่งออกไป

เดินไปได้กลางทาง ยังกะมีใครเทน้ำใส่หัว

จากที่เมื่อกี้ฝนตกแบบลอนดอน

มันกลายเป็นตกแบบป่าดิบชื้นในเวลาเพียง 5 นาที




มุต่งก็น้ำท่วมกันเลยทีเดียวคับ

เริ่มอยากกลับบ้าน แต่ก็แหม ออกมาได้ครึ่งทางแล้วอ่ะนะคับ

เลยลุยต่อไป




ถึงโรงเรียนก็ยังเปียกอยู่ มันไม่แห้งอ้ะ

เปียกทั้งหัวทั้งตัวและเท้า 55

อยากกลับบ้านแต่ก็ไปถึง รร แล้วอ่ะนะคับ




ก็เรียนไปได้ครึ่งนึง

ก็ได้ยินเสียงลมอ่ะ แรงมว๊าก

อะไรที่มันไหวได้ (ต้นไม้ เสาล่อฟ้า ฯลฯ) ต่างวูบไหวอย่างน่ากลัว




เลืกเรียน รร ก็ประกาศให้กลับบ้านเร๋วๆ พายุมา

คือจุดนี้อยากด่า รร มากกกกกกกกกกกกกกก

ทำไมมันไม่ปล่อยกลับบ้านก่อนล่ะวะคะ

ปล่อยให้เรียนจนเลิกแล้วรถไฟหยุดวิ่ง

พวกเดี๊ยนก็ไปนายันเด๊ะกันอยู่ที่สถานีรถไฟ




แต่ก่อนหน้านั้นคือตอนเดินไปสถานีอ่ะ

เดินไปถึงถนนใหญ่แล้วนะคับ

เจอซากร่มเยอะมากๆ

ก็คิดในใจว่าเมื่อกี้ลมคงแรง




ไม่ทันไร ร่มตัวเองก็เงิบไปต่อหน้าต่อตา （ﾟДﾟ；




เอิ่ม เลยโยนทิ้งไว้ตรงนั้นอ่ะ ไม่ไหวแล้ว 55555555





ลมแรงมว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกส์




พัดดีเดินต่อแทบไม่ได้กันเลยทีเดียว





แต่เราก็ไปถึงสถานีรถไฟเจอาร์

เพื่อพบว่าทั้งเคฮินและยามาโนเตะไม่วิ่ง

จริงๆทางยามาโนเตะที่ไปชิบุยะอ่ะวิ่ง

แต่ก็นานๆมาทัน แล้วเราก็คิดต่อไปว่า จากชินจูกุ ชูโออาจจะไม่วิ่งก็ได้




พยายามคิดให้รอบคอบไว้ก่อนว่าถ้าเลี่ยงรถไฟบนดินได้ น่าจะดีที่สุด




เลยไปดูผังได้ดินกัน

จริงๆคือมีสายที่เลือกไว้ในใจอยู่แล้วอ้ะ

คือไปเปลี่ยนรถที่ไดมอน แล้วก็ต่อโอเอโดะ เปลี่ยนไปมารุๆแล้วก้ถึงหลังบ้านได้

แต่มันแลดูไกลมากเลย แล้วเปลี่ยนรถสามรอบ แค่คิดก็เหนื่อยแล้วอ้ะ




สายตาไล่ไปเจอโทไซเซน มันเป็นรถใต้ดินที่วิ่งไปถึงนากาโนะได้ (สถานีก่อนถึงบ้าน 1 ป้าย)

จากสถานี รร ต้องนั่งไปนิฮงบาชิ แล้วเปลี่ยนเป็นโทไซ ถึงนากาโนะเลย




ตอนนั้นแอบลังเลเล็กน้อย เพราะโทไซอ่ะ มันมีบางช่วงที่มันออกไปวิ่งบนดินด้วย

อย่างน้อยก็ตรงนากาโนะอ่ะ แต่ก็พยายามเข้าข้างตัวเองว่ามันนิดเดียวเอง ไม่น่าเป็นไรน่า

แล้วอีกอย่าง ถ้าไปโทไซได้ถึงนากาโนะ ความเสี่ยงมันก็แค่ 1 สถานีเท่านั้น

เพราะจากนากาโนะถึงจะไกลหน่อย แต่ถ้าอยากกลับบ้านจริงๆยังไงเราก็เดินกลับบ้านได้อ่ะนะ

แล้วถ้าโชคดี ก็มีรถต่อกลับบ้านได้ชิลๆเหมือนกัน




เลยออกเดินทางไปนิฮงบาชิ

กะจะไปแยกกับเพื่อนที่นิฮงบาชิด้วยแหละ (เพื่อนบ้านอยู่โตเกียว)

แต่ปรากฏว่าตอนขึ้นรถไฟ (แน่นอนว่าคนเยอะนรก เพราะคนที่ไปเจอาร์ไม่ได้ก็ลงมาใช่ใต้ดินหมด)

เราขึ้นไปได้คนเดียว เพื่อนขึ้นมาด้วยไม่ได้

เพื่อนเลยบอกว่าให้เราไปก่อน เดี๋ยวเพื่อนไปขบวนต่อไปเอง

แล้วเราจะออกก็ออกไม่ได้ด้วย คนเยอะมากแล้วเป็นปลากระป๋องไปเรียบร้อย

เลยต้องแยกกะเพื่อนไปอย่างงั้น




เป็นปลากระป๋องแบบขยับไม่ได้ (คนไทยเห็นแล้วจะตกใจ ฮ่าๆ)

ไปจนถึงนิฮงบาชิ ก็ลงไปยืนงงๆ แล้วเดินไปโทไซต่อ

เห็นป้ายติดไว้ด้วยอ่ะ ว่าเนื่องด้วยไต้ฝุ่นหมายเลข 15........ (ไม่ได้อ่านต่อ)

ไม่อยากเจอความจริงว่ามาถึงนี่แล้วจะไปต่อไม่ได้ 555

เลยตี๊ดตั๋วเข้าไปดู ปรากฏว่ารถกำลังจะออก

แน่นเป็นกระป๋องเหมือนขบวนเมื่อกี้เลย

แต่เราหมดแรงจะไปเบียดกะเค้าแล้วอ่ะ

เปียกมาทั้งแต่เช้า ปวดหัว เหมือนจะเปื่อย

เลยยืนรอขบวนต่อไป

แอบใจแป้วเหมือนกัน เพราะคนรอน้อย แล้วขบวนที่วิ่งไปอีกทาง มาไปสองรอบแล้ว

แต่ของเราไม่เห็นมาเลย หรือมันไม่วิ่ง??????? โอ้วววววววววววว




ไม่ๆๆ ซักพักเค้าก็ประกาศว่าชาญชลานี้เด๋วมาน๊า กำลังมาๆ 555

ปรากฏว่าพอมันมา ป้ายที่ขึ้นมันไม่ได้เขียนว่านากาโนะ

มันเขียนว่าไปทาคาดาโนะบาบะ




(￣[]￣;) กาบิ้งงงงงงงงงงงงงงง




แย่แล้วไง 5555555

คือทาคาดาโนะบาบะเนี่ย มันอยู่ก่อนถึงนากาโนะ 2-3 สถานีได้อ่ะคับ




เราเลยรอต่อไป เผื่อคันหน้ามันไปนากาโนะ




แต่มันก็ยังไม่ไป orz




คือ แต่หลังจากคันแรกมา คันต่อไปมันก็มาติดๆกันเลย (เมื่อกี้ทิ้งช่วงนาน)




แมวน้ามก็เห็นแล้วว่ารถมันว่างอ่ะ

สมองเริ่มประมวลด้วยความเร็วแสง

ว่างั้นไปก่อนก็ได้ เพราะไปรอที่ทาคาดะฯก็ได้เหมือนกัน

อย่างน้อยนั่งรถว่างๆไปก่อน ดีกว่ารอขึ้นรถเบียดๆไป

แล้วยังไงไปถึงนั่นแล้ว ก็ยังมีเจอาร์ให้ต่ออยู่ดีถ้าไม่มีรถไปถึงนากาโนะจริงๆ




เอาฟระ เลยโดดอุ๋งขึ้นไปโล่ด




ได้นั่งสมใจ หายเหนื่อย 555




นั่งไป 7 สถานี ถึงทาคาดะฯ

มันก็ประกาศว่าเพราะไต้ฝุ่น เลยไปไม่ถึงนากาโนะ




ระหว่างที่ออกไปยืนแหง่วตั้งสติว่าเราจะไปยังไงต่อดี

ก็ได้ยินเสียงประกาศ (ความรู้ที่เล่าเรียนมา 1 ปี ขุดออกมาให้หมด)

จับความได้ว่า "อีกสองขบวน" "นากาโนะ"

เอามาบวกกัน ก็เลยเดาว่าหรืออีกสองขบวนจะไปนากาโนะ??????

เลยยืนรอไปคับ 55555555

อีกสองขบวนต่อมา

มันไปนากาโนะจริงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ยังไงก็รอดไปถึงนากาโนะแน่ๆแล้วแหละ *จุดพลุ*




เลยขึ้นรถต่อไปแบบอุฮิๆ

ใกล้บ้านเข้าไปทุกทีแล้ว 55555555




แล้วก็ไปถึงนากาโนะจนได้

ตกใจเหมือนกัน โผล่ออกมาจากใต้ดินข้างนอกมืดหมดแล้ว




แล้วสิ่งที่พบที่นากาโนะคือ

คนนั่งกันแบบ ขสมก เลยอ่ะ นั่งพืงกำแพงกะพื้น

วุ่นวายๆ

ได้ยิน ช ข้างๆตอนลงบันได คุย(กะใครไม่รู้)ในโทรศัพท์ว่า

"มาถึงนากาโนะได้แล้ว แต่ตอนนี้ไม่มีสายไหนที่วิ่งจากนากาโนะเลย"




โอ้วววววววววววววววว *กรีดร้อง*




เลยไม่รู้จะทำไงต่อคับ ก็บอกตัวเองว่าคงต้องเดินแหละ 55

ในเมื่อ taxi มันก็ไม่มี รถเมลฺ์ก็ไม่ผ่านบ้าน จะรอในสถานีคนก็วุ่นวาย

ให้เดินไปหาร้านนั่งกว่าจะเจอร้านก็เดินกลับบ้านดีกว่า

จุดนั้นอยากกลับบ้านเพราะเปียกมาตั้งแต่ออกจากบ้านแล้วอ้ะ




เลยเดินไปซุปเปอร์ใต้ห้างใกล้ๆสถานี แล้วซื้อข้าวมื้อเย็นกันขนมกลับบ้าน

ซุปเปอร์คนอย่างโล่งอ่ะ เงียบมว๊ากกกกกกกกกก

คนเค้าคงไม่ออกมากันอ่ะนะคับ (TT^TT)




แล้วก็เดินทะลุหลังห้าง เดินกลับบ้านทางทีเดินประจำ




ซึ่ง... โค่ดคิดผิด (TT^TT)




ไอ่ทางลัดที่แมวน้ามเดินประจำอันนี้อ่ะคับ

มันมีระยะทาง 1.6 กม

ซึ่งถ้าเดินทางปกติมนุษย์เรียบทางรถไฟไปอ่ะ มันจะ 1.9 กม

เราก็กะเอาใกล้กว่าไว้ก่อน




ลืมนึกไปว่าระหว่างทางมันมีพื้นที่แบบป่าๆ

บ้านต้นไม้เยอะๆ ต้นไม่สูงๆ แล้วเปลี่ยวมว๊ากกกกกกกกกกกกกกกส์

คือมันไม่มีคนเดินเลย ปกติก็เดินไม่เคยเจอคนอยู่แล้ว

ยิ่งมีพายุก็ยิ่งไม่มีใครเค้าออกมาเข้าไปใหญ่

ฝนตกปรอยๆ ลมแรงๆ ทางเดินมืดๆเงียบๆ

ลมพัดต้นไม้ใหญ่ลู่ๆ มีเสียงหอนๆอ่ะ

โอ้วววววววววววววววววววววววววววว

นี่มันหนังสยองแบบ 5D นี่นาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา *ร้องไห้*




บางจุดที่มันผ่านต้นไม้ใหญ่ๆ เสียงลมหวิวๆนี่แมวน้ามโกยโล่ดอ่ะ

วิ่งเลยจริงๆอ่ะคับ 5555555555555




เสียงลมหวีดขนาดนี้ไม่เคยเจออ่ะ น่ากลัวเหมือนซาวน์หนังสยองขวัญ




แล้วตลอดทางจาก 1.6 กม มันประมาณ 1.2 กม เป็นแบบนั้นอ่ะคับ

กลับตัวก็ไม่ได้ ให้เดินต่อก็ไม่อยากจะเดิน แต่ก็ต้องข่มใจเดิน 55555




แล้วไงอ่ะ

เลี้ยงโค้งเข้าซอยบ้านปุ๊บ...........

ฝนหยุด




Orz




ฝ่าฝนมาเพื่ออะไรเนี๊ยะ!!!





ถึงบ้านได้ครึ่งชั่วโมงพายุหยุด.......

ทุกอย่างกลับสู่ภาวะปกติ




คงจำได้ไปตลอดชีวิตว่าพายุมันเดินทางเร็วแบบนี้นี่เอง -"-

รอซักสองชั่วโมงก็คงไม่ต้องทรหดอะไรขนาดนั้นแล้วอ่ะ 555555




นั่นแหละ จบข่าวไต้ฝุ่นลูกที่ 15 ฮ่ะ 555

แมวน้ำแปด
21 ก.ย. 2011 เวลา 18:13 น.

แถมเล่าให้พ่อฟัง

พ่อแบบ "แค่เนี๊ยะ?"

เอ่อ แหม อย่าให้เจอเองเชียว ฮึ่ม

แก้ปัญหาให้ได้เท่าที่หนูทำแล้วกัน ฮึ

ฟังดูมันง่าย แต่ตอนเจอจริงๆมันน่ากลัวกว่าที่คิดนะคะ

ตั้งสติหาสายรถไฟได้ก็เก่งแล้วเหอะ

รถไฟที่นี่ไม่ได้มีสองสามเส้นเหมือน กทม นะคะ